بار الهي
خداوندا
آفريدگارا
معبودا
اي نگارگر زيبايي هاي بي فريب
اي سكوت همراهي كننده
اي نياز دل مستمند و ثروتمند
اي پيراهن عرياني هاي من
اي هستي بدون هجا
اي باز كننده گره هاي كور
اي پاك كننده اشك هاي من
اي سيماي پر نشاط
اي برانگيخته ترين احساس
اي صداي ممتد دوست داشتن
مرا رهايم كن
بگذار در سمت و سويت به پرواز در آيم و در نگاه متلاطم خواسته هايت غرق شوم ، بگذار هميشه بخواهم تو را تا بهترين خواسته ها در دلم زنده باشد ، بگذار بيمار تو باشم تا طبيب بر بالينم باشي .
خستگي ماه هاي ديگر را برايت به ارمغان آورده ام تا نفسي دمي در اين كالبد خاك گرفته ، صفاتت را خواندم كه خواندنش خاك زدود و عشق رعب آوري در دلم نقش كرد .
مرا بپذير
نيازم بدون تو كوتاه بر آورده مي شود و التماس نمودنم مدام ، عبورم از گذرگاه تو كوتاه بود و ماندنم در تاريكي بلند .
ببين كه تو را ميخوانم
ببين كه تو را طلب ميكنم
با تمام ذراتم
با احساس گناهم
با خواهش هاي ترسيده
با تمام هجاي هستيم
و با نفسي كه برايم مانده
تو را مي خوانم
الهي و ربي من لي غيرك .............

من آن رودم که تنها آب دارم ، نگاهی خسته و بی تاب دارم ، من عشق نور دارم در دل اما ، فقط تصویری از مهتاب دارم.
من در این کلبه خوشم تو در ان اوج که هستی خوش باش من به عشق تو خوشم تو به عشق هر که هستی خوش باش.
توي اردو گاه قلبتء منم يه اسير جنگيء تو منو شکنجه ميديءتوي اين قلعه ي سنگي
کلاس عشق ما دفتر ندارد شراب عاشقي ساغر ندارد.
باز در کلبه ی عشق، عکس تو مرا ابری کرد.عکس تو خنده به لب داشت ولی اشک ، چشم مرا جاری کرد.
خون که قرمزه رنگ عشقه اما اشک که بيرنگه درد عشقه.
اگر خداوند یک آرزوی انسان را برآورده میکرد من بیگمان دوباره دیدن تو را آرزو میکردم و تو نیز هرگز ندیدن من را... آنگاه نمیدانم براستی خداوند کدامیک را میپذیرفت؟
عشق مرگ نيست زندگي است. سخت نيست عين سادگي است.
ماه به من گفت،اگر دوستت به تو پیامی نمی دهد چرا ترکش نمی کنی؟ به ماه نگاهی کردم و گفتم آیا آسمان تو را ترک می کند زمانی که نمی درخشی؟
تصوير چشمان تو را در رويا ها كشيدم، باغ گلي از جنس مريم ها كشيدم، تو گم شدي در جاده هاي ساكت و دور، من هم به دنبال نفس هايت دويدم.
عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن کسي است که الفباي دوست داشتن را برايت تکرار کند و تو از او رسم محبت بياموزي.
هميشه انقدر ساده نرو و مگذر لااقل نگاهي به پشت سرت کن...! شايد کسي در پي تو مي دود و نامت را با صداي بي صدايي فرياد ميزند...! و تو... هيچ وقت او را نديده اي.
خودت را از کسي پس نگير شايد اين تنها چيزيست که او دارد وقتي ميگويد دوستت دارم اول روي اين جمله فکر کن شايد نوري را روشن کني که خاموش کردن آن به خاموش شدن او ختم شود.
دلم تنگ است دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است سکوت از کوچه لبريز است صدايم خيس و باراني است نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني است

ولی من محکوم به زندگی در این دنیای خاکی شدم با اعمال شاقه . نمیدونم کی محکومیتم تموم میشه وبر میگردم به اون جایی که قبلا بودم . منم فکر میکنم مثل همه اون زندانی هایی هستم که در انتظار رهایی اند . اما آبرومندانه و با رضایت . نه با فرار و دوز . کلک . آخه منم بارها به فرار از این زندگی در این دنیا فکر کردم اما وقتی فرار کردم و آزاد شدم اگه اون بیرون گرفتنم چی . ار همه بدتر میشه پس تصمیم گرفتم تحمل کنم تا اینکه حبس ابدم به طور طبیعی تموم بشه یا اینکه عفو بشم و عنایت شامل حالم بشه و زودتر به رهایی دست یابم . به امید آن روز

وعده کردم که به تو سر نزنم

                                            برسم تا دم در در نزنم

تنها شدی باز تف سر بالا شدی گذاشت و رفت دیدی دوست نداشت و رفت کجاست بگو اون که برات می مرده و هر چی که داشتی برده کو

اون که یه باره اومده و آتیش به زندگیت زد و  ازت برید اون که دل ساده و تنها تو به صلابه کشید

یادت باشه منتظر اون که میگه درد تو میدونه نشی حرفاشو باور نکنی  هر کی بیاد نمک به زخمت میزنه  داده  دلداده من گول نخوری دوباره دیونه نشی

نخواستم با غم بسازی نخواستم هیچی نگی نخواستم درد دل تو دیگه با هیچ کی نگی آخه عشق اجباری نیست تو زندون من نمون  حالا که فکر رفتنی دیگه از موندن نخون تا دیدم می خوای بری دلم راه تو سد نکرد برو فردا مال تو دیگه اینجا بر نگرد بدون من بعد من دل تو هر جا جانزار غم با من بودن و تو من بعد یادت نیار  اگه شونت تکیه گامه پس چرا من تنها شدم چرا هر لحظهم همیشه منم تنها با خودم  یه تصویر از عکس چشمات روی دیوار دلم چقدر قصه ام خنده داره چقدر دیونه دلم ....